X
تبلیغات
کوبان

کوبان

مکتب سازهای کوبه ای

   

Alireza besaratdar (Born 1986 bandar anzali) is an internationally acclaimed Iranian tonbak player and Persian classical musician. In 1995 he joined azhdehak ensemble 

         

   download tonbak player by alireza besaratdar part 1

download tonbak player by alireza besaratdar part 2

download tonbak player by alireza besaratdar part 3

download tonbak player by alireza besaratdar part 4

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی و یکم شهریور 1389ساعت 19:38  توسط علیرضا بصارتدار  | 

 

۱-دانلود نوازندگی پیانو استاد مرتضی محجوبی-افشاری لینک دانلود

۲-دانلود نوازندگی ویلن استاد حبیب الله بدیعی و تنبک استاد جهانگیر ملک لینک دانلود

۳-دانلود نوازندگی تنبور استاد علی اکبر مرادی و تنبک استاد پژمان حدادی لینک دانلود

۴-دانلود نوازندگی ویلن استاد حبیب الله بدیعی-شور اصفهان لینک دانلود

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی و یکم شهریور 1389ساعت 19:21  توسط علیرضا بصارتدار  | 

 

قیچک شناسی

قیچک:

قِـیچَک یا غیژک یکی از سازهای زهی است که مانند کمانچه با آرشه نواخته می‌شود و یکی از سازهای موسیقی ایرانی است که قدمت بسیار زیادی دارد. این ساز از نظر نوازندگی شبیه به ویولن‌سل است.

ساز قیچک در استان سیستان و بلوچستان ایران نواخته می‌شده است. امروزه وزارت فرهنگ و هنر ایران این ساز را در شهرهای دیگر نیز رواج داده و سه گونه قیچک تکمیل‌تر به نام‌های قیچک سوپرانو (به طول ۵۶٫۵ سانتی‌متر)، قیچک آلتو (۶۳ سانتیمتر) و قیچک باس به همان نسبت بزرگ‌تر ساخته‌اند.

در شمال افغانستان نیز غیژک در موسیقی سنتی رواج وسیعی دارد. در ولایات مثل بغلان، کندز و بلخ از غیژک در محافل عروسی و دیگر مراسم خوشی استفاده میشود.

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم شهریور 1389ساعت 18:50  توسط علیرضا بصارتدار  | 

 

                                                                              رباب

رباب:

رُباب یک ساز قدیمی است که خاستگاه آن شرق و جنوب شرق ایران قدیم که هم‌اکنون در قسمت‌های سیستان و بلوچستان و افغانستان کنونی می‌باشد. ساز اخیر قبلا دو سیم داشته که بعدها یک سیم دیگر به آن اضافه شده‌است. این ساز با کمانه به صدا درآمده و همان است که ما امروز آن را کمانچه مینامیم. از نوازندگان این ساز در ایران می‌توان به استاد بیژن کامکار و استاد حسین علیزاده اشاره کرد.

اجزاء تشکیل دهنده:

رباب مجموعا از چهار قسمت شکم، سینه، دسته و سر تشکیل شده‌است، شکم در واقع جعبه‌ای به شکل خربزه‌است که بر سطح جلویی آن، پوست کشیده شده و خرکی کوتاه روی پوست قرار گرفته‌است. سینه نیز جعبه‌ای مثلث شکل است که سطح جلویی آن، تا اندازه‌ای گرده ماهی و از جنس چوب است. در سطح جانبی سینه (سطحی که هنگام نواختن در بالا قرار می‌گیرد)، هفت گوشی تبعیه شده که سیم‌های تقویت کننده صدای ساز به دور آنها پیچیده می‌شوند. بر سطح جانبی دیگر (سطح پائینی)، پنجره‌ای دایره‌ای شکل ساخته شده‌است. دسته ساز نسبتا کوتاه است و بر روی آن، حدود ده «دستان» بسته می‌شود و بالاخره در سر ساز، مانند، تار جعبه گوشی‌ها قرار گرفته و در سطوح بالائی و پائینی این جعبه هر یک سه گوشی تعبیه شده‌است، سطح جانبی جعبه گوشی‌ها کمی به طرف عقب ادامه یافته‌است.

تعداد سیم‌های رباب شش یا سه سیم جفتی است که سیم‌های جفت با یکدیگر همصوت کوک می‌شوند، سیمهای رباب در قدیم از روده ساخته می‌شده در حالیکه امروز آنها را از نخ نایلون می‌سازند و سیم بم روی نایلون روکشی فلزی دارد.

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم شهریور 1389ساعت 18:42  توسط علیرضا بصارتدار  | 

 

همایون شجریان

همایون شجریان (زادهٔ ۳۱ اردیبهشت ۱۳۵۴) خوانندهٔ موسیقی ایرانی و نوازندهٔ تنبک و کمانچه است.

 
آغاز کار هنری:

وی فرزند چهرهٔ شاخص موسیقی ایران، محمد رضا شجریان، است و در ۳۱ اردیبهشت ۱۳۵۴ در تهران در خانواده‌ای سرشار از موسیقی چشم به جهان گشود. از کودکی علاقه به موسیقی و ریتم در او نمایان بود تا با تشخیص پدر نزد استاد بی‌همتای تنبک، شادروان ناصر فرهنگ‌فر به فراگیری تکنیک و شناخت ریتم که اساس موسیقی است پرداخت و چند سالی هم آموختن را نزد جمشید محبی ادامه داد. از ده‌سالگی در کنار خواهران خود نزد پدر آواز را شروع کرد و دوران بلوغ روزانه تکنیک آواز و صداسازی را به صورت فشرده فرا گرفت. در همان زمان به هنرستان موسیقی رفت و کمانچه را به عنوان ساز تخصصی خود انتخاب کرد و در خارج از هنرستان به ادامهٔ فراگیری فن نزد اردشیر کامکار پرداخت.

فعالیت حرفه‌ای:

همایون شجریان، از سال ۱۳۷۰، پدر و گروه آوا را در کنسرت‌های آمریکا، اروپا و ایران با تنبک همراهی کرد و از ۱۳۷۸ به بعد در صحنهٔ کنسرت‌ها با پدر همخوانی را آغاز نمود. زیباترین همخوانی‌های همایون با پدرش، در آلبوم بی تو به سر نمی‌شود دیده می‌شود. همایون در چندین دوره کنسرت‌های خارج از کشور با بزرگان موسیقی ایران به صحنه رفته‌است.

آلبومٔ نسیم وصل به آهنگ‌سازی محمد جواد ضرابیان، اولین آلبومی است که همایون به تنهایی خوانندگی آن را به عهده داشت. این آلبوم در سال ۱۳۸۲ منتشر شد. وی پس از آن در سال ۱۳۸۳ دو آلبوم شوق دوست و ناشکیبا را منتشر کرد و در سال ۱۳۸۴ نقش خیال را به آهنگ‌سازی علی قمصری به بازار عرضه کرد که با استقبال فراوانی روبرو شد. پس از آن در مهر ماه ۱۳۸۵ آلبوم با ستاره‌ها که حاصل همکاری او با محمد جواد ضرابیان می‌باشد را به بازار عرضه کرد. در سال 87 دو آلبوم قیژک کولی و خورشید آرزو را با همکاری گروه دستان منتشر کرد. آخرین آلبوم منتشر شده او آب، نان، آواز به آهنگسازی علی قمصری است.

سال‌شمار زندگی همایون شجریان:

·         ۱۳۵۴ تولد، سی و یکم اردیبهشت

·         ۱۳۶۴ آغاز فراگیری آواز به همراهی خواهران نزد پدر

·         ۱۳۷۰ آغاز همکاری با گروه آوا در کنسرت‌های خارج از کشور

·         ۱۳۷۳ اجرا برنامهٔ قاصدک در کنسرت‌های دور اروپا با پدر و پرویز مشکاتیان.

·         ۱۳۷۸ شروع همخوانی با پدر در کنسرت‌ها

·         ۱۳۷۹ همراهی در اجرای برنامهٔ «نوا»، «داد و بیداد» و «زمستان» در کنسرت‌های دور اروپا و آمریکا و کانادا.

·         ۱۳۸۱ همراهی در اجرای برنامهٔ «راست پنجگاه» و «مرکب خوانی» در کنسرت‌های دور اروپا و کانادا.

·         ۱۳۸۲ انتشار اولین آلبوم مستقل با نام نسیم وصل

·         ۱۳۸۳ انتشار آلبوم‌های مستقل ناشکیبا و شوق دوست

·         ۱۳۸۴ همراهی با پدر در اجرای کنسرت «همنوا با بم» برای کمک به زلزله زدگان

·         ۱۳۸۴ انتشار آلبوم نقش خیال

·         ۱۳۸۵ انتشار آلبوم با ستاره‌ها

·         ۱۳۸۶ همراهی با گروه دستان در اجرای کنسرت در کشورهای اروپایی

·         ۱۳۸۷ انتشار آلبوم قیژک کولی

·         ۱۳۸۷ انتشار آلبوم خورشید آرزو

·         ۱۳۸۸ انتشار آلبوم آب، نان، آواز

آثار:

·         نسیم وصل، ۱۳۸۲

·         ناشکیبا، ۱۳۸۳

·         شوق دوست، ۱۳۸۳

·         نقش خیال، ۱۳۸۴

·         با ستاره‌ها، ۱۳۸۵

·         قیژک کولی، ۱۳۸۷

·         خورشید آرزو، ۱۳۸۷

·         آب، نان، آواز، ۱۳۸۸

 کنسرت استاد شجریان

دانلود اثری زیبا با نام (هوای گریه) از همایون شجریان

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم شهریور 1389ساعت 18:17  توسط علیرضا بصارتدار  | 

 

بهنام سامانی      حکیم لودین  پژمان حدادی

گروه ضربانگ:

ضربانگ یگ گروه موسیقی سنتی ایرانی می باشد که سبک جدیدی از اجرای موسیقی کوبه ای را دنبال می کند. این گروه در سال ۱۹۹۶ میلادی توسط بهنام سامانی، مرتضی اعیان و سیاوش یزدانی فر در آلمان تشکیل گردید. هدف از تشکیل این گروه معرفی سازهای کوبه ای ایرانی به مخاطبین بین المللی و نیز ترکیب سازها و ملودی های کوبه ای سایر ملل با موسیقی کوبه ای ایران است.

 

مرشد مهرگان حقیقی    رضا سامانی   جاوید افسری راد

اعضای فعلی گروه:

   پژمان حدادی (تنبک، دف، پنداریک)

  جاوید افسری راد (سنتور، نقاره)

  حکیم لودین(پنداریک، کنجیره ، کونگا)

  بهنام سامانی (اودو ضربانگ، تنبک، دف)

  رضا سامانی (دف، تنبک)

 مرشد مهرگان حقیقی (ضرب زورخانه و آواز)

گروه ضربانگ

 

دانلود قطعه ای از گروه ضربانگ

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و سوم شهریور 1389ساعت 12:32  توسط علیرضا بصارتدار  | 

موسیقی سنتی ایرانی:

بزرگان موسیقی ایران

موسیقی ایران، شامل دستگاه‌ها، نغمه‌ها، و آوازها، از هزاران سال پیش از میلاد مسیح تا به امروز سینه به سینه در متن مردم ایران جریان داشته، و آنچه دل‌نشین‌تر، ساده‌تر و قابل‌فهم تر بوده است امروز در دسترس است، بخش بزرگی از آسیای میانه، افغانستان، پاکستان، جمهوری آذربایجان، ارمنستان، ترکیه، و یونان متأثر از این موسیقی است و هرکدام به سهم خود تأثیراتی در شکل گیری این موسیقی داشته‌اند، از موسیقی‌دان‌ها یا به عبارتی نوازندگان موسیقی در ایران باستان می‌توان به «باربد» و «نکیسا» اشاره کرد.

ردیف:

موسیقی امروز ایران از دورهٔ آقا علی‌اکبر فراهانی (نوازندهٔ تار دورهٔ ناصرالدین شاه) باقی مانده‌است که توسط آقا غلامحسین (برادر آقا علی‌اکبر) به دو پسر علی‌اکبرخان به نام‌های میرزا حسینقلی و میرزا عبدالله، آموخته شد و آنچه از موسیقی ملی ایران امروزه در دست است، بداهه‌نوازی این دو استاد می‌باشد که به نام «ردیف موسیقی» نامیده می‌شود.

ردیف در واقع مجموعه‌ای از مثال‌های ملودیک در موسیقی ایرانی است که تقریباً با واژهٔ رپرتوار در موسیقی غربی هم‌معنی است. گردآوری و تدوین ردیف به شکل امروزی از اواخر سلسلهٔ زند و اوایل سلسلهٔ قاجار آغاز شده‌است. یعنی در اوایل دورهٔ قاجار سیستم مقامی موسیقی ایرانی تبدیل به سیستم ردیفی شد و جای مقام‌های چندگانه را هفت دستگاه و پنج آواز گرفت.

از اولین راویان ردیف می‌توان به خاندان فراهانی یعنی آقا علی اکبر فراهانی - میرزا عبدالله - آقاحسینقلی و... اشاره کرد. ردیف‌هایی که اکنون موجود می‌باشند: ردیف میرزا عبدالله - ردیف آقاحسینقلی - ردیف ابوالحسن صبا - ردیف موسی معروفی - ردیف دوامی - ردیف طاهرزاده - ردیف محمود کریمی - ردیف سعید هرمزی - ردیف مرتضی نی‌داوود - و... می‌باشند. و هم‌اکنون ردیف میرزا عبدالله - صبا و دوامی کاربری بیشتری دارند و بیشتر در مکاتب درس موسیقی آموزش داده می‌شوند.

نگاره ای از نوازندگان در کاخ هشت بهشت

دستگاه:

هر دستگاه موسیقی ایرانی، توالی‌ای از پرده های مختلف موسیقی ایرانی است که انتخاب آن توالی حس و شور خاصی را به شنونده انتقال می‌دهد. هر دستگاه از تعداد بسیاری گوشه موسیقی تشکیل شده‌است و معمولاً بدین شیوه ارائه می‌شود که از درآمد دستگاه آغاز می‌کنند، به گوشهٔ اوج یا مخالف دستگاه در میانهٔ ارائه کار می‌رسند، سپس با فرود به گوشه‌های پایانی و ارائهٔ تصنیف و سپس رِنگی اجرای خود را به پایان می‌رسانند.موسیقی سنتی ایران شامل هفت دستگاه و پنج آواز است. هفت دستگاه ردیف موسیقی سنتی ایرانی عبارت‌اند از:

·         دستگاه شور

·         دستگاه سه‌گاه

·         دستگاه چهارگاه

·         دستگاه همایون

·         دستگاه ماهور

·         دستگاه نوا

·         دستگاه راست‌پنج‌گاه

آوازه خوانان در رسنورانی در مرکز شهر تهران

آواز:

آواز معمولاً قسمتی از دستگاه مورد نظر است که می‌توان آنرا دستگاه فرعی نامید. آواز از نظرفواصل با دستگاه مورد نظر یکسان یا شبیه بوده و می‌تواند شاهد و یا ایست متفاوتی داشته باشد. به‌طور مثال آواز دشتی از متعلقات دستگاه شور و از درجه پنجم آن بوده و به عنوان مثال اگر شور سل را در نظر بگیریم، دارای نت شاهد و ایست ((ر)) می‌باشد. بدین ترتیب در آواز شور ملودی با حفظ فواصل دستگاه شور روی نت ((ر)) گردش می‌کند و در نهایت روی همان نت می‌ایستد. به‌طور کلی هر آواز پس از ایست موقت روی ایست خودش، روی ایست دستگاه اصلی (در این‌جا شور) باز می‌گردد. آوازهای متعلق به دستگاه موسیقی ایرانی ۵تا هستند و عبارت‌اند از:

·         آواز ابوعطا، متعلق به دستگاه شور (درجه دوم)

·         آواز بیات ترک (بیات زند)، متعلق به دستگاه شور، (درجه سوم)

·         آواز افشاری، متعلق به دستگاه شور، (درجه چهارم)

·         آواز دشتی، متعلق به دستگاه شور، (درجه پنجم)

·         آواز بیات اصفهان، متعلق به دستگاه همایون، (درجه چهارم)

تاریخچه موسیقی ایرانی:

پس از وارد شدن آریاییان، از آنجا که در برپا داشتن آیین‌های کیشی آریاییان رقص و موسیقی به کار بسته نمی‌شد و چندان ارجی نداشت، این دو هنر چنانکه بایست در میان آنان پیشرفت نکرده و در آثار و نوشته‌های آن روزگاران جای پایی از خود باز نگذاشته‌است.

اصطلاح «خنیای باستانی ایرانی» حروف نویسی خالص کلمات ایرانی است که ترجمه آن عبارت از«موسیقی ایران باستان» و یا بعبارت دیگر «موسیقی سنتی ایران» است. این اصطلاح ایرانی امروزه بخوبی قابل درک است ولی در مقایسه با اصطلاح پر مصرف «موسیقی اصیل» که معنای آن نیز همان است، بندرت استفاده می‌شود. با استفاده از شواهد کاویده شده، مانند تندیس کشف شده در ساسا، سوابق موسیقی بخوبی به دوران امپراتوری ایلامی (۶۴۴-۲۵۰۰ قبل از میلاد) برمی گردد. بطور مشهود، اطلاعات کمی در خصوص موسیقی این دوره در دسترس است. تنها استثناء ابزار باقی مانده موسیقی مانند گیتارها، عودها و فلوت‌هایی که ابداع و نواخته شده، می‌باشند. گفته می‌شود ابزار موسیقی مانند «باربت» ریشه در این دوران یعنی حدود سال ۸۰۰ قبل از میلاد داشته‌است.

از هردوت نقل است که در دوران امپراتوری هخامنشی که به «امپراطوری پارسی» نیز معروف است، موسیقی نقش مهمی بخصوص در محاکم دادگاهی داشته‌است. او می‌گوید که وجود موسیقی برای مراسم مذهبی پرستش خداوند، بسیار ضروری بوده‌است. بعدها یعنی پس از ابلاغ دین پیامبر زرتشت، میترا، شخصی که بعنوان "داواً یک خدای دروغین یا شیطان و همچنین بتان دیگر بیشتر و بیشتر مقبول واقع شدند.

اصطلاح «خنیای باستانی ایرانی» یک اصطلاح مربوط به عصر پس از هخامنشیان می‌باشد. فارسی (فارسی) زبان مورد استفاده در دادگاه‌ها بهمراه زبان پهلوی، زبان رسمی دوران امپراطوری ساسانی (۶۴۲-۲۲۴ میلادی) بوده و در برگیرنده اکثریت همان کلمات و همان گرامر زبان پهلوی بوده‌است. بنابر این کلمه مورد استفاده برای موسیقی در دوران ساسانی و در دوران ناب فارسی معاصر در واقع کلمه 'خنیا می‌باشد. اگر چه اصلیت مدل موسیقی ایرانی هنوز نامشخص است، تحقیقات باعث آشکار شدن جوانب جدیدی از آن شده‌است. باربد که یکی از موسیقی دانان دادگاه امپراتوری ساسانی بود، اولین سیستم موزیکال خاور میانه که با نام سلطنتی خسروانی شناخته می‌شود را ابداع نموده و آن را به شاه خسرو (خسروان) تقدیم نمود. همچنین بسیاری از نام‌های فعلی مدهای موسیقی، در موسیقی سنتی ایران نیز وجود داشته‌اند، »دستگاهها از زمان‌های باستان زبان به زبان به امروز رسیده‌اند، اگرچه بسیاری از مدها و ملودی‌ها احتمالا بدلیل تهاجم اعراب که موسیقی را بعنوان مسئله‌ای غیر اخلاقی می‌دانستند، از بین رفته‌اند.

 

موسیقی سنتی ایرانی نوعی بدیهه گویی بوده و اساس آن یک سری از مدل ها قیاسی است که باید حفظ شوند. هنر آموزان و استادان دارای ارتباط سنتی بوده‌اند که در قرن بیستم و بموازات حرکت تعلیم موسیقی به دانشگاه‌ها و هنرستان‌ها، رو بزوال نهادند.


هر یک فهرست بیش از دویست سری («ردیف») به ملودی‌های کوچکتر با نام «گوشه» تقسیم می‌شوند که خود این گوشه‌ها نیز به دوازده دستگاه تقسیم می‌شوند. هر «گوشه» و دستگاه نام انفرادی مخصوص بخود را دارند. یک نمایش مرسوم از «پیش درآمد» (مقدمه اولیه)، «درآمد» (مقدمه)، «تصنیف» (آهنگ)، «چهار مضراب» (وزن دار) تعداد انتخابی «گوشه» (حرکات). بصورت غیر مرسوم، این قسمت‌ها را می‌توان تغییر داده و یا حذف نمود. با نزدیک شدن به پایان دوره صفویه (۱۷۳۶-۱۵۰۲)، نواختن گوشه‌های پیچیده ۱۰، ۱۴ و ۱۶ ضرب متوقف گردیدند. امروزه قطعات در حالت ۶ یا حداکثر ۷ ضرب نواخته می‌شوند که مایه تاسف است. بسیاری از ملودی‌ها و مدها مربوط به مقام‌ها ترکی و موسیقی عربی می‌باشند: باید بصورت مشخص اظهار کنیم که اعراب پس از تهاجم به امپراطوری ایران، سرزمین‌های تسخیر کرده را با نام «جهان اسلام» معرفی نمودند. اگر چه اکثر حاکمان عرب فعالیت‌های مرتبط با موسیقی را ممنوع اعلام کردند، دیگران به موسیقی دانان ایران دستور دادند که قطعاتی را به صورت کتاب تصنیف کنند که به عربی آن را «کتاب موسیقی کبیر» بمعنای کتاب اعظم موسیقی می‌خواندند. بیش از تاثیرات امپراطوری ساسانی، این دلیل دیگری بر این واقعیت است که ملودی‌های موسیقی سنتی ترکیه، سوریه، عراق و مصر شامل اسامی مقیاس‌ها و مدهای ایرانی هستند.


اساس موسیقی سنتی بر صوت استوار است. سرایندگان نقشی اساسی را دارا می‌باشند: او تصمیم می‌گیرد چه حالتی جهت ابراز مناسب بوده و اینکه چه دستگاهی مرتبط به آن است. در خیلی از موارد، سراینده مسئولیت انتخاب شعری که باید با آواز خوانده شود را نیز برعهده دارد. چنانچه برنامه نیاز به یک خواننده داشته باشد، خواننده باید با حداقل یک آلت بادی یا سیمی و حداقل یک نوع آلت ضربی همراهی گردد. البته می‌توان یک مجموعه از آلات موسیقی را یکجا داشت ولی سراینده اصلی نقش خود را ابقاء نماید. زمانی لازم بود که نوازندگان خواننده را با نواختن چندین قطعه بصورت تکی همراهی کنند. بصورت سنتی، موسیقی در حال نشسته و در محل‌های مزین شده به پشتی و گلیم نواخته می‌گردید. گاهی در این محلها شمع روشن می‌کردند. گروه نوازندگان و سراینده نوع دستگاه و اینکه کدام گوشه‌ها اجرا شوند را با توجه به شرایط زمانی و مکانی، مشخص می‌نمودند.


قبل از حمله اعراب، ملودی هائی که در آن نغمه هائی از "اوستا کتاب دینی پیامبر زرتشت مذهب مازدین، زمزمه با نواخته می‌شد که با آن حال و هوا همخوانی داشت. واژه «گاه» دو معنی دارد: در زبان پهلوی هم بمعنای «گاث» (عبادت کننده اوستائی) و همچنین «زمان». حالات «یک گاه، دو گاه، سه گاه چهار گاه، پنج گاه، شش گاه و هفت گاه» را جهت بیان داستان هائی کاث‌ها از یک تا هفت زمزمه مینمودند. اخیراً کشف شده که حالت «راست» (ادبی. حقیقت) جهت بیان داستان هائی در خصوص افراد یا کارهای درستکار و «شکسته» (ادبی. شکسته) برای بیان داستان‌ها در باره خطا کاران استفاده می‌شده‌اند. حالت «همایون» در هنگام نماز صبح اجرا می‌گشت. اکثر این حالت‌ها، بجز احتمالا «شش گاه» و «هفت گاه» هنوز در سیستم امروزی مورد مصرف دارد. علیرغم وجود این شواهد، نوازندگان هنوز تمایل به نسبت دادن مستقیم معنی «گاه» به «زمان» یا «مکان» حرکت یک آلت موسیقی دارند. هنگامی که اسلام بعنوان مذهب مسلط ایران پذیرفته گردید، تصمیم حکمرانان منع کلی موسیقی و بعدها دلسرد کردن مردم از زمزمه ادعیه مازدین در این مدها بود. موسیقی سنتی تا قرن بیستم در دادگاه‌ها نواخته می‌گردید. در زمان حکومت اسلامگرایان افراطی قرون وسطی، موسیقی بصورت مخفیانه نواخته می‌شد.


شایان ذکر است که چند تحرک احتمالا باستانی محسوب نشده و فقط خیلی قدیمی هستند. همانگونه که در طول تاریخ سابقه داشت، موسیقی سنتی ایرانی به عملکرد خود بعنوان ابزاری روحانی ادامه داده و کمتر بعنوان وسیله تفریح به آن نگاه می‌شد. آثار موسیقی امکان تغییر گسترده از آغاز تا پایان و معمولا بصورت تغییر بین قطعات پایین، تفکری، نمایش پهلوانی نوازندگی با نام تحریر را داشتند. تعامل متون مذهبی بعنوان غزل جایگزین غزل‌های بزرگی گردید که توسط شاعران صوفی قرون وسطی خصوصا حافظ و جلال الدین رومی سروده شده بودند.علاوه بر این موسیقی ایرانی دریافتی از دردها رنج‌ها خوشیها یک تمدن چندین تکهٔ یک پارچه‌است که امروزه بسیاری از یادبودهای آن مانند گوشه ها(حسینی جامه دران شبدیز...)گواه این مدعاست.

چهره‌های موسیقی ایران:

برخی خوانندگان:

مرتب سازی بر اساس حرف اول اسم کوچک، چون بعضی از خوانندگان فقط با اسم کوچک شناخته شده‌اند.

·         ابوالحسن اقبال‌آذر

·         سید احمد خان

·         افسانه رثایی

·         اصغر وفایی

·         جمال وفايي

·         ايرج(حسين خواجا اميري)

·         ایرج بسطامی

·         پریسا

·         جناب دماوندی

·         سید حسین طاهرزاده

·         حمیدرضا نوربخش

·         دلکش

·         داریوش رفیعی

·         رضاقلی میرزا ظلی

·         رامبد صديف

·         سالار عقیلی

·         سیما بینا

·         شهرام ناظری

·         عبدالله دوامی

·         عبدالوهاب شهیدی

·         علیرضا افتخاری

·         علیرضا قربانی

·         غلامحسین بنان

·         قاسم جبلی

·         قمرالملوک وزیری

·         کوروس سرهنگ زاده

·         گلپا اكبر گلپايگاني

·         محسن کرامتی

·         محمدرضا شجریان

·         محمود محمودی خوانساری

·         محمود کریمی

·         منوچهر همايون پور

·         نکیسا

·         همایون شجریان

·         هنگامه اخوان

·         يونس دردشتي

·         حسین قوامی

·         سید حسام الدین سراج

·         تاج اصفهانی

برخی آهنگ‌سازان:

مرتب سازی بر اساس اسم کوچک:

·         ابوالقاسم عارف قزوینی

·         ارشد طهماسبی

·         بزرگ لشگری

·         پرویز مشکاتیان

·         پرویز یاحقی

·         جلال ذوالفنون

·         جواد لشگری

·         جواد معروفی

·         حبیب اله بدیعی

·         حسین علیزاده

·         حمید متبسم

·         روح اله خالقی

·         علی تجویدی

·         علی اکبر شهنازی

·         علینقی وزیری

·         غلامحسین بیکچه خانی

·         غلامحسین درویش، ملقب به درویش خان

·         فرامرز پایور

·         فرهاد فخرالدینی

·         فریدون شهبازیان

·         کامکارها

·         کیهان کلهر

·         مجتبی میرزاده

·         مجید کیانی

·         محمدرضا لطفی

·         مرتضی محجوبی

·         مرتضی نی‌داوود

·         همایون خرم

نگاره ای از زنی کمانچه نواز در کاخ هشت بهشت اصفهان

برخی تصنیف سرایان:

مرتب سازی بر اساس اسم کوچک:

·         بهادر یگانه

·         بیژن ترقی

·         تورج نگهبان

·         حسین منزوی

·         رحیم معینی کرمانشاهی

·         رهی معیری

·         سالک اصفهانی

·         سیمین بهبهانی

·         عارف قزوینی

·         علی اکبر شیدا

·         کریم فکور

·         محمدعلی امیرجاهد

·         محمدعلی بهمنی

·         دکتر نیرسینا

سازها:

·         نی

·         دف

·         تار

·         سه‌تار

·         دوتار

·         کمانچه

·         قیچک

·         قانون

·         تنبک

·         چنگ

·         رباب

·         تنبور

·         سنتور

·         بربط

·         عود

·         داریه

·         ضرب

·         چگور

·         تمبیره

·         سرنا

·         دودوک (بالابان)

·         نی انبان

·         قره نی

·         دون علی

·         دوضاله یا دوزله

·         دهل

·         دمام

·         تاس

·         نقاره

·         زنگ

·         طبل

·         کرنا

·         کوس

·         دیوان

·         هزار تار

·         چنگ

·         سنتور ایستاده

·         اِکتار (سازی تک سیمه)

·         و سایر سازهای مربوط به مناطق مختلف و محلی

 

سازهای موسیقی ایرانی:

سازهای زهی:

کمانی

غژک · کمانچه · رباب

زخمه‌ای

بربط · چنگ · دوتار · قانون · رباب · سلانه · ساز · سه‌تار · تنبور · تار · عود · شورانگیز · تال

زهی کوبه‌ای

سنتور

سازهای بادی:

باز

درای · سورنا · کرنا · شهنای · نرمه‌نای · دوزله · نی‌انبان

مجرایی

هفت‌بند · نی · شیپور

سازهای کوبه‌ای:

ضربی

دف · دهل · دایره زنگی · نقاره · تنبک · کوس · سنج · دمام ·

 

موسیقی نواحی ایران

·         موسیقی مازندران

·         موسیقی همدان

·         موسیقی نمکدره‌ای

·         موسیقی کردی

·         موسیقی اصیل آذری

·         موسیقی جنوب ایران

·         موسیقی گیلکی

·         موسیقی لرستان

·         موسیقی اصیل بختیاری

+ نوشته شده در  جمعه دوازدهم شهریور 1389ساعت 13:34  توسط علیرضا بصارتدار  | 

 

استاد سعید فرج پوری 

سعید فرج‌پوری

سعید فرج‌پوری (زاده ۱۳۳۹ در سنندج )، نوازندهٔ سرشناس کمانچه است.

فعالیت ها:

از جمله فعالیت‌های فرجپوری می‌توان به تدریس در کانون چاووش، مرکز حفظ و اشاعه موسیقی ، هنرستان های دختران و پسران، دانشگاه هنر ، دانشگاه علمی کاربردی ، نوازندگی در گروه های شیدا ،عارف ،آوا ، دستان و شرکت در ضبط آثار بیشماری از آهنگسازان معاصر و اجرای کنسرت در مراکز فرهنگی و فستیوالی در اروپا، آمریکا، کانادا، آسیا به همراه گروه های مختلف و صاحب نام موسیقی ایرانی، اشاره کرد.

فرج پوری آثاری را هم به صورت سی دی آلبوم موسیقی انتشار داد که از جمله‌آنها می‌توان در بخش تکنوازی به آثاری چون تکنوازی کمانچه 1 در دستگاه سه گاه، تکنوازی کمانچه ۲ در دستگاه همایون، کمانچه نوازی بر اساس نغمه های کردی،اشاره کرد.

بخشی از فعالیت‌های فرجپوری در حوزه آهنگسازی نمود پیدا کرده است که شاخص‌ترین آن آلبوم شوریده با صدای بانو پریسا و گروه دستان است که جایزه بهترین موسیقی سال ۲۰۰۳ از وزارت فرهنگ فرانسه را دریافت کرد.

علاوه بر این کار وی آهنگسازی آلبوم‌های دریای بی پایان( همکاری با گروه دستان با صدای سالار عقیلی و غوغای عشق بازان آهنگسازی برای گروه آوا با آواز محمد رضا شجریان) را نیز انجام داده است.


کتاب ۲۰ قطعه برای کمانچه هم از جمله کارهای نوشتاری فرجپوری است که به بازار موسیقی عرضه شده است.

وی از سال ۱۳۸۵، به همراه مجید درخشانی و محمد فیروزی، محمدرضا شجریان و همایون شجریان را در کنسرت‌های اروپا و تهران همراهی کرد. وی همچنین از اعضای گروه دستان می‌باشد.

استاد سعید فرج پوری

دانلود کمانچه نوازی سعید فرج پوری

 

+ نوشته شده در  دوشنبه یکم شهریور 1389ساعت 10:52  توسط علیرضا بصارتدار  |